Ҳаёт гўзал, кўролсанг уни
Йўқдир ундан гўзалроқ малак.
Камлик қилар орзу ва тилак
Яна меҳр, қалб кўзи керак.
Шодли ва қайғули пайтларида дилини кудуратдан тозалаб, соф дўстликни сақлаб қолган киши чин дўст ҳисобланади. Абу Али ибн Сино.
(Шоир Муҳаммад Юсуфни эслаб)
Аллоҳ дардни бериб шоирга
Тақдирига ёзиб қўярмиш:
Қачон дардин шеър қила олса
Шундагина шоир ўлармиш.
Бир кун келиб севиб қолади:
Ёр васлидан маст бўлар кўнгил,
Ҳар амалда бир изҳори дил,
Ҳижрон-аср, висол бир фасл.
Тирикларга қўйилмас ҳайкал.
Бу ҳаммага аён ҳақиқат.
Майли денглар мени нотавон,
Бир нарсага ҳайронман фақат:
Жангларда бесабаб нобуд бўлган гўдаклар хотирасига бағишланади...
Йиғлама болажон, сенга ўқ отган
Ўша ит, ифлослар жавоб олади.
Кўзингни ёш қилган ёвуз махлуқлар
Ўзлари танасиз, бошсиз қолади.
Дўстим кўрдим кўзларингда қатра-қатра ёш,
Танинг беҳол, турадирсан маъюс эгиб бош.
Нечун бу хол? Билолмасман, айтақол сирдош,
Айтгин дўстим, чидолмасман, кўрсам кўзда ёш.
Бугун мактаб остонасин хатлаб сўнгги бор
Ўн бир йиллик болаликка ясайсиз якун.
Энди ҳаёт дарсхонангиз бўлар, мактабда
Чалинади энг охирги қўнғироқ бу кун.
Тақдирингдан нолима инсон,
Рўкач қилма, беайб замона.
Ҳаёт йўлин топа олмасдан
Қидирасан фақат баҳона.
Юзига фотиҳа тортади дунё:
-Ё Аллоҳ, бағримга тошди яролар,
Дардимга шифолар қилар бандалар,
Тирнайди олдингда юзи қаролар.
Мен шоир эмасман, бўлмайман ҳатто,
Ўз дардим ўзгага узатмоқ нечун?
Шеър деманг ёзганим, ёлғон сатрлар,
Битилган ўзимни алдамоқ учун.
Саҳифамда зерикиб қолманг!
-
1984-йилнинг 22-августида Фарғона вилояти Тошлоқ туманида таваллуд топган. Тумандаги ўрта мактабни тамомлаб, Марғилон Миллий Хунармандчилик Лицейига ўқишга қабул қилинган. Ижод намуналари «Марғилон гулшани», «Фарғона томонларда» каби тўпламларга киритилган.
-
Абдул Боқий (Кенжабоев Абдулбоқи Урайимжон ўғли) – 1978-йилнинг 15-апрелида Наманган вилоятининг Чортоқ шаҳрида таваллуд топган.
Адабий фаолияти мобайнида нафақат анъанавий услубда, балки Модерн, хусусан, Нео модерн, Метамодерн услубларида назм ва насрда ижод қилади. -
Кириб келар янги йил, ҳайит эшик қоқмоқда,
Бизнинг доно Матмуса касса томон боқмоқда.Ишлар жойи тайиндир, маошидан кўнгли тўқ,
Бор бойлиги картада, чўнтагида тийин йўқ.
Кутиб ўтар кун сайин, ишга келар маош деб,
Ахир бир кун тугайди, ётаверса карта еб. -
(Ҳамкасбимга ҳазил)
Ул йигитким бир жаҳон, бу замон бир донадур,
Йўқ демаким кўркини, ҳар сифат нишонадур.Бир Умар фарзанди ул, киндик қони Намангон,
Макон бўлди Андижон-ким, таҳсили Фарғонадур. -
Фидо бўлди бир ошиқнинг ҳурлик они тўйхонада,
Бир гул юзли барно кутар бўлди уни остонада.Аҳли ёри ўйнаб кулар ошиқ кўнглин олмоқ бўлиб,
Аммо ошиқ кўнгли тўйда эмас балки дурдонада. -
Бир кун дўстим Матмуса чуқур ўйга толибди,
Барча доно фикрини бир мезонга солибди.- Ҳозир мен ҳам бизнесмен, омад қувган боламан.
Иш жойимда маошни жуда катта оламан.
Яна бунинг устига ойлик ошган ўтган ой,
Хаммасини бир олсам, қай чўнтакка соламан?