Рад этиб бўлгайму ғунча ҳар баҳор ёзгин деса,
Бул ажиб замин аро сен ифтихор ёзгин деса,
Берди Аллоҳ, кетмасин ҳайф иқтидор, ёзгин деса,
Ёзмаям бўлгайму кўнглим ашъор ёзгин деса,
Қалбу қоним жўш уриб, шому наҳор ёзгин деса.
Бойликни топишибди-ю ақл-идрокни йўқотишибди. Ажабо, топган нарсалари билан йўқотган нарсаларининг баҳоси бир хилмиди? Абу Али ибн Сино.
Кимда хирмон, кимда арзон жон талаш,
Бирда имкон, бирда иймон жонталаш,
Уйса хирмон борки иймон жон савоб,
Йўқса армон қолса имкон жон талаш.
9-Ноябрь, 2015 йил.
Ваъда бергайлар қўйиб Раҳмон ўртада,
Иймону инсоф бўлиб сарсон ўртада.
Жазо билмас қози лол ҳайрон ўртада.
Диёнату адолат вайрон ўртада,
Охиратни ўйламас замон, ўртада
Ном нишонсиз кетди, йўқ, пинҳон ўртада.
Сентябрь, 2004 йил.
Ўн икки ой гўзали эй моҳи тобон,
Ҳуш келибсиз! Марҳабо эй ҳуш Рамазон!
Хаста бўлган танимми ё руҳим билиб
Шифои нур келтирибсиз бизга чунон.
Кўрдим ўзимни бир ғариб, камол етмоқ осон эмас,
Камол етса ҳамки инсон, танҳо кетмоқ осон эмас.
Айтсалар ёш танда эмас, бошда бўлар ҳар бир амал,
Айтгум қарилик гаштини ёшда тотмоқ осон эмас.
Дилим дўсти десам камлик қилмасму дил,
Дўстдан суҳбат, ундан лаззат олгуси тил.
Изҳор этсам ишқим анга қилмас қабул,
Ишқдин куйиб қолган дардим бўлди мақбул.
Не ажаб, замонаким, гулдин азоб кўрмишам,
Ахёнида ҳамхонаким, зардобу об кўрмишам,
Тарки дунё айлаган ким, кимки жамшид айламиш,
Руҳни саёқ кўрдим ҳануз, қон деб шароб кўрмишам.
Куйди жоним нетай энди ул пари висолида,
Ҳижрониға кетай энди ки мажнун мисолида.
Кўзларимни олди ёлқин ул гўзал сиймосида
Қолди кўзимнинг қароси юзидаги ҳолида.
Бул баҳор ораз эмас, гарки наврўз келмаса.
Келса ҳам наврўз эмас, сайли сархуш бўлмаса.
Айламанг сайр, боғ эмас, қайда булбул сайрамас,
Тонг саҳар наврўз эмас, ахир кўнгул тўлмаса.
Рўё этиб офтобниким эй гўзал қиз хуш келдингиз,
Рухсорига уёлтириб ҳилолимиз хуш келдингиз!
Анда юлдуз кўзларингиз ичра топмас ўз аксини
Айтадурким: «Тун кўрмасин бу ҳолимиз, хуш келдингиз!»
Деди: Эй ёр, қалбинг ичра не сир пинҳон?
Дедим: Сенга муҳаббату ишқдин нишон.
Деди: Тотмоқ ишқ лаззатин осон бўлмас?
Дедим: Кимки чекмаса дард, ошиқ ўлмас.
Айтайин дардимни ким тинглагай аъмон ичра,
Айтмасам бўзлар юрак нолаи фиғон ичра.
Лол бўлдим, вужудимға имкон бор этмоқ шифо,
Лек қалбим яросига топмадим замон ичра.
Саҳифамда зерикиб қолманг!
-
1984-йилнинг 22-августида Фарғона вилояти Тошлоқ туманида таваллуд топган. Тумандаги ўрта мактабни тамомлаб, Марғилон Миллий Хунармандчилик Лицейига ўқишга қабул қилинган. Ижод намуналари «Марғилон гулшани», «Фарғона томонларда» каби тўпламларга киритилган.
-
Абдул Боқий (Кенжабоев Абдулбоқи Урайимжон ўғли) – 1978-йилнинг 15-апрелида Наманган вилоятининг Чортоқ шаҳрида таваллуд топган.
Адабий фаолияти мобайнида нафақат анъанавий услубда, балки Модерн, хусусан, Нео модерн, Метамодерн услубларида назм ва насрда ижод қилади. -
Кириб келар янги йил, ҳайит эшик қоқмоқда,
Бизнинг доно Матмуса касса томон боқмоқда.Ишлар жойи тайиндир, маошидан кўнгли тўқ,
Бор бойлиги картада, чўнтагида тийин йўқ.
Кутиб ўтар кун сайин, ишга келар маош деб,
Ахир бир кун тугайди, ётаверса карта еб. -
(Ҳамкасбимга ҳазил)
Ул йигитким бир жаҳон, бу замон бир донадур,
Йўқ демаким кўркини, ҳар сифат нишонадур.Бир Умар фарзанди ул, киндик қони Намангон,
Макон бўлди Андижон-ким, таҳсили Фарғонадур. -
Фидо бўлди бир ошиқнинг ҳурлик они тўйхонада,
Бир гул юзли барно кутар бўлди уни остонада.Аҳли ёри ўйнаб кулар ошиқ кўнглин олмоқ бўлиб,
Аммо ошиқ кўнгли тўйда эмас балки дурдонада. -
Бир кун дўстим Матмуса чуқур ўйга толибди,
Барча доно фикрини бир мезонга солибди.- Ҳозир мен ҳам бизнесмен, омад қувган боламан.
Иш жойимда маошни жуда катта оламан.
Яна бунинг устига ойлик ошган ўтган ой,
Хаммасини бир олсам, қай чўнтакка соламан?