Қон йиғлайди хиёбонда ёлғиз ўсган садарайҳон
Йиғлаб айтган сирларини булбул тинглар бўлиб ҳайрон:
“Бунчалар хам тошмеҳрли, метин юрак бўлар инсон?
Бир кўнгиллар айрилиғин гувоҳиман. Куз келсайди.
Бойликни топишибди-ю ақл-идрокни йўқотишибди. Ажабо, топган нарсалари билан йўқотган нарсаларининг баҳоси бир хилмиди? Абу Али ибн Сино.
Юрак йиғлаб қолди ортингдан,
Суёлмаган ўзи айбдор.
Қайтмас бўлиб кетди орзуга,
Айтиб кетди тушларга изҳор.
Туни билан ёғди ёмғир баҳс бойлашиб кўз ёшимга,
Сел ювади ғуборларим, дард қуйилар бардошимга,
Қора тунда қора булут айланади сирдошимга,
Нега сенга кетгин дедим? Сен ҳам кетдинг муҳаббатим?!
Ишқнинг кўзи кўрми шунчалик?
Юракка ўқ отар бенишон.
Гоҳо дардли ошиқ дил кулиб,
Гоҳо қувноқ дил чекар фиғон.
Боғ чаманни этганча мафтун,
Ошиқ дилга сочиб бир учқун,
Баҳор қайтиб келди мен учун:
Гулим! Бугун сен туғилган кун!
Тонгда туриб ухладимми? Билолмасман.
Оромимни йўқотдимми? Тополмасман.
Мажнунманми? Ақли ҳушим йиғолмасман.
Айтгин гулим, ишқ дегани шу бўлдими?
Йўқ демагин орзуларимга,
Тонгда сени излаб борсалар.
Ҳадя етгин ширин бир хаёл,
Армонларим сени тортсалар.
Қуёш ботар яна қалбимда
Уфқда сокин мавж урар қоним,
Сен кетган дил қирғоқларида
Изларингни ўпар армоним.
Оқ мармарга сиймосини кўчирди йўниб,
Армон бўлган муҳаббатин бир ҳайкалтарош
Тош санамга боқиб ўтди бир тун хўрсиниб,
Тонг отганда қон юраги бермади бардош.
Азизим. Сўраманг ойдан ҳолимни,
Тунлари кўрмайди изтиробларим.
Азизим, сўраманг, қуёш ҳам билмас,
Ҳижронда ўтказган кун азобларим.
Етим бўлиб қолган ишқим қон йиғлади,
Муҳаббатсиз танда қолган жон йиғлади,
Ҳижронингда оҳ чекиб ҳар он йиғлади,
Йиғлаб, йиғлаб қолди меҳрим, сен келмадинг.
Болаликнинг шўхликлари ўтиб кетди,
Муҳаббатнинг тўқликлари ўтиб кетди,
Ҳижронларнинг йўқликлари ўтиб кетди,
Кулма жоним! Чолиқуши бўлолмайсан.
Тун қўйнида порлоқ юлдузнинг
Кўзларингда аксини кўрдим
Қулоғингга аста шивирлаб
Тўлин ойнинг ҳолини сўрдим:
Кўнглимни тушунмас суйганим.
Ёнса ҳам ишқида юрагим
Ортидан зор қолар тилагим.
Билмасми қанчалар куйганим?
Кўнглимни тушунмас суйганим.
Ҳуснинг сўраб ойдан, гўзал, жавоб олмадим,
Тунда ёрқин юлдуз билан танҳо қолмадим.
Кўнглимни кўр, кўкда қуёш бўлмаса гувоҳ,
Сендан ўзга бир гўзалга назар солмадим.
Саҳифамда зерикиб қолманг!
-
1984-йилнинг 22-августида Фарғона вилояти Тошлоқ туманида таваллуд топган. Тумандаги ўрта мактабни тамомлаб, Марғилон Миллий Хунармандчилик Лицейига ўқишга қабул қилинган. Ижод намуналари «Марғилон гулшани», «Фарғона томонларда» каби тўпламларга киритилган.
-
Абдул Боқий (Кенжабоев Абдулбоқи Урайимжон ўғли) – 1978-йилнинг 15-апрелида Наманган вилоятининг Чортоқ шаҳрида таваллуд топган.
Адабий фаолияти мобайнида нафақат анъанавий услубда, балки Модерн, хусусан, Нео модерн, Метамодерн услубларида назм ва насрда ижод қилади. -
Кириб келар янги йил, ҳайит эшик қоқмоқда,
Бизнинг доно Матмуса касса томон боқмоқда.Ишлар жойи тайиндир, маошидан кўнгли тўқ,
Бор бойлиги картада, чўнтагида тийин йўқ.
Кутиб ўтар кун сайин, ишга келар маош деб,
Ахир бир кун тугайди, ётаверса карта еб. -
(Ҳамкасбимга ҳазил)
Ул йигитким бир жаҳон, бу замон бир донадур,
Йўқ демаким кўркини, ҳар сифат нишонадур.Бир Умар фарзанди ул, киндик қони Намангон,
Макон бўлди Андижон-ким, таҳсили Фарғонадур. -
Фидо бўлди бир ошиқнинг ҳурлик они тўйхонада,
Бир гул юзли барно кутар бўлди уни остонада.Аҳли ёри ўйнаб кулар ошиқ кўнглин олмоқ бўлиб,
Аммо ошиқ кўнгли тўйда эмас балки дурдонада. -
Бир кун дўстим Матмуса чуқур ўйга толибди,
Барча доно фикрини бир мезонга солибди.- Ҳозир мен ҳам бизнесмен, омад қувган боламан.
Иш жойимда маошни жуда катта оламан.
Яна бунинг устига ойлик ошган ўтган ой,
Хаммасини бир олсам, қай чўнтакка соламан?