Болаликнинг шўхликлари ўтиб кетди,
Муҳаббатнинг тўқликлари ўтиб кетди,
Ҳижронларнинг йўқликлари ўтиб кетди,
Кулма жоним! Чолиқуши бўлолмайсан.
Муҳаббат деб саҳроларга бошлаб кетдинг,
Висол дея кўзларимни ёшлаб кетдинг,
Сен хам мени ҳижронларга ташлаб кетдинг,
Кетма жоним. Сен Фарида бўлолмайсан.
Латофатинг нафосатдан устунмиди?
Менинг қалбим ярим, сенда бутунмиди?
Ишқ олови ёнса қалбим тутунмиди?
Куйма жоним, «Гул-ва-шакар» бўлолмайсан.
Муҳаббатсиз юрагингни изламайман,
«Ёнимда қол»- дея сени қистамайман.
Йўқ! Камронбек бўлишни мен истамайман
Кечир жоним, ипак қурти бўлолмайсан.
Рашод Нури ёзиб ўтди ҳижронларин,
Алишерлар ўқиб эслар армонларин.
Фаридалар унутмайди Камронларин,
Фақат жоним сен Фарида бўлолмайсан.
24-август, 2004 йил.