Тушунмади мени инсонлар! Улар доҳий, мен эса манқурт,
Тушунмади мени муҳаббат! Вафо кетди, қолди бир бебурд.
Тушунмади менинг юрагим, олов ўчди, қолмай ҳатто дуд,
Ҳатто ажал йўқламас бўлиб, тош юракли бемеҳр қолди.
Рўё дерлар орзуларимни. Бойлик бўлди қабр тошлари.
Ёмон дерлар меҳрларимни. Ҳалол бўлди берган ошлари.
Унут дерлар армонларимни, кулгу бўлди кўзим ёшлари,
Эл танимас, иззатин билмас тош юракли бир сағир қолди.
Ҳақиқатим ёлғон дедилар. Бахт келтирди ёлғон сўзларим.
Оқ кўрганим қора дедилар. Кўрмай қолди қора кўзларим.
Дўстларимни ғаним дедилар. Ширин сўзли бўлди дўстларим,
Минг авомга бир султон бўлиб тош юракли бир фақир қолди.
Ният қилдим, сайру фазовий. Кўр дедилар тарки жаҳонни.
Билган эдим бандаи Аллоҳ. Бил дедилар яхши ёмонни.
Суйган эдим ишқи илоҳий. Суй дедилар ишқи замонни,
Муҳаббатсиз ҳаётдан кечган тош юракли тошбағир қолди.
24 июль, 2006 йил.