Қизим ёши ўн бешга тўлди.
“Эркалатманг” - дейди онаси.
Қўғирчоғи бир четда қолиб,
Сирдош энди амма, холаси.
Уйга қайтсам ишдан судралиб,
“Оппа қилинг”, “Қаққа борми?” йўқ.
От бўлмасам, айиқ бўлмасам,
Ёлғондакам аразлари йўқ.
“Шовқин қилманг”, “Жим туринг бир оз”,
Бир вақтлар оддий гап эди.
Бу йил мендан аразлаб уч кун,
“Дадам мени урушди!” деди.
“Дада, бий сўм беринг” – бахт экан,
Буни энди тушуниб етдим.
Билишим шарт овоз, оҳангдан:
“Дада, хайр, мактабга кетдим!”
Тили чучук, эрка мунчоғим,
Анча жиддий бўлиб қолибди.
“Ойи, кеча анув ўртоғим,
Янги туфли, iPhone олибди»
“Кеча менга олган кўйлакни
Кийиб кетиб қолибди, қаранг?!”
Рўмол излаб юрган онасин,
“Урушманг” деб кўндирдим аранг.
Овқат қилса мустақил, ўзи,
Олдингизга ёзса дастурхон,
Қарашига етса кучингиз,
Қўлга олиб кўринг-чи туздон?
“Катта бўлиб қолди” - дейману,
Чой дамласа, ушласа дазмол,
Сал, озгина куйса бармоғи,
Жон ҳалқумга келаркан дарҳол.
Табрикка тил айланмас келса
Қизи бор дўст “Тўй қиляпман” деб.
Тайёрлайман ўзимни ўзим,
“Қайси ота йиғламаган...” деб.
Э худойим, вақтинг бунча тез,
Ота бўлиб бўларим бўлди.
Ўн олтида нима бўламан?
Қизим ёши ўн бешга тўлди.
02.12.2024 йил.