Озода Бекмуродова - Қашқадарё вилояти, Деҳқонобод туманида туғилган. Тошкент Давлат Миллий университетини тамомлаган. “Дилрабо Оқ шомлар”, “Юрак зарблари”, “Мовий фурсатлар” шеърий тўпламлари нашр этилган. Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси аъзоси.
Ҳозирда Ўзбекистон Миллий ахборот агентлигида фаолият юритади.

Ҳеч бир изоҳим йўқ кўнглимга...
Мактуб
Борар йўлим сенинг йўлинг эмасму?
Манзилгоҳинг зангор дилим эмасму?
Сени десам еру кўкда яшнадим,
Кўксимдаги сенинг гулинг эмасму?

Ёт элларнинг боғи билан боғчаси,
Ўз юртимнинг янтоғича бўлолмас.
Маҳтумқули
Ўзга юртнинг гуллар ўпган кўчаси,
денгизлари
нилуфари, ғунчаси.
дарёлари,
соҳиллари, боғчаси.
Кўкни қучган мўъжизаси,
дарчаси.
Ўз юртимнинг тупроғича бўлолмас.
Ёт элларда кўнглим яшнаб кулолмас.
Гарчи учдим юлдузларнинг қанотида,
Насим бўлдим соғинчларнинг сиротида.
Балки алвон жилваларга мафтун бўлдим...
Руҳ бермадим руҳсизларнинг баётига.
Менга ҳеч ким ўз элимдек бўлолмас.
Ёт элларда кўнглим яшнаб кулолмас.
Нурлар кўрдим осмон билан бўйлашган,
Сирлар кўрдим, синоатдан сўйлашган,
Учаётган турналарни тингласам,
Ошиёнининг севгисидан куйлашган.
Ўзга юртда кўнглим яшнаб кулолмас.
Дил гардимни абру найсон юволмас.
Янтоқгуллар- болалигим байроғи,
Хору хаси, ўланлари, япроғи.
Жонга малҳам қушларининг сайроғи.
Тўтиёдир итларининг тирноғи,
Ўз юртимда рақиб сочим силолмас
Ёт элларда кўнглим яшнаб кулолмас.
Эл ҳажрини ғарибалар билади...
Юрт ишқида сарғаяди, сўлади...
Ўз элимда кўкка боқсам ўсаман
Нафас олсам оламларим тўлади!
Туғёнимни зебу зарлар ололмас,
Ёт элларда кўнглим яшнаб кулолмас.

Кўзинга тик қараб яшадим...
Сўнмадим, то сўнгги гавҳарим қадар...
Ҳар неки, учраса арзон ва нурсиз,
Боқмадим, бебаҳра қолсамда агар....
Эгмадим кўнглимнинг нуршохларини,
Синсам, синиқларим қиличга дўнди.
Ювмадим андуҳнинг оқ доғларини,
Зулмат қандай чўкса,
интизор кўндим...
Муқаддас ва порлоқ умидим ҳаққи,
Шунчаки фараҳга кўнмадим.
Саҳарлар ифори келаркан токи,
Токи фалакларга етаркан додим!
Кўзинга тик қараб яшадим,
Ўткинчи нигоҳлар ўйингоҳида.
Ёлғон маҳзанларни ечиб ташладим,
Масрур бораяпман, чин Паноҳига.
Қисмат!

ЭВРИЛИШ
Дунё билан,
Ишим йўқ менинг.
Дунё менга қилмайди карам.
Сукунат ва мовийлик аро,
Яшаяпман,
Яшил
ва кўркам...
Деразамдан боқади осмон,
Ўзим қараб қўяман гоҳи.
Борлиғимни ўртайди ҳамон,
Найсонларнинг ёшли нигоҳи...
Кўксим тўла
Севги ва орзу
О, кимнидир
соғиндим беҳад...
Чексизликда
яшиндек чақнаб,
Интизорми,
Мени кутган бахт!
Тош йўллардан жимгина ўтиб,
Юрагимни қучаман
сокин.
Фақат сени,
Бир сени кутдим...
.............................
О ,тушундим,
Истиқбол яқин

Шамсим сизга боқиб кўзим адашди,
Кўзим не, асарим сўзим адашди.
Йўллар райҳон эди,
Хушвақт кетардим,
Пойингизни қучиб тўзим адашди...
Бир шуъла изладим йиллар оралаб,
Тунларнинг кўксига ёғдулар қалаб,
Ногоҳ порлаганда иқболим шаъми,
Бошимни кўтардим мен сиддиқталаб.
Шамсим сиз дўст бўлинг, дурдонам бўлинг,
Кадар фалагида бир донам бўлинг,
Менам бир кун кўриб,
яшилланайин,
Кўкламим, саврим, пирхонам бўлинг!
Либос орзусида сизга талпиндим,
Фасллар алмашди, хасдек ўкиндим.
Фақат хаёлимда сизники бўлдим,
Фақат хаёлимда сиз билан тиндим.
Шамсим сизга боқсам кўзим адашди.
Пойингизни қучиб тўзим адашди,
Соҳилсиз денгиздек унсиз ўтиндим,
Ўзимдан саросар, “ўзим” адашди...

Ҳеч бир изоҳим йўқ кўнглимга,
Ҳеч бир изоҳим йўқ кўнглимга,
Мағрибдан машриққа елавераман...
Парвона боргандек, мунис ўлимга,
Бегим нега сизга келавераман...
Ҳолим паришондур, ихтиёрим йўқ,
Кўксимда шамоллар бир зум тинмайди...
Сиёҳ қуриганми, инмасми найсон
Наҳот бу ёзуқда гиёҳ унмайди...
Нега бу ишора, нечук имтиёз,
Карбало даштида бу нечук айём.
Бегим юрагимга тўлмоқда қасос,
Ўлсам, устингиздан қилурман даъво.
Мени улфат қилди, Ҳазрати Ҳайём
Беҳудуд жилвалар қилур ёдингиз,
Осмоним ер бўлди, бардошим тўзди.
Қуриди кўзларим оловли- денгиз.
Оламга ўт кетса мендан ранжиманг,
Ҳеч бир изоҳим йўқ кўнглимга..
Бегим дорингизга ўрлайвераман,
Парвона боргандек мунис ўлимга...

Бўронларда соврилган вақт-Мен.
Ёки вақтга беҳуда бўрон...
Овозингни кутган бекат-Мен,
Кўксим узра,
тинмади сурон...
Уфқ қадар чўзилди йўллар
Зулмат ичра узун бедорлик…
Ҳавасимни умидга улаб
Ташрифинга ичикди зорлик…
Қара, йўллар исмингни айтиб,
Кўк тоқига кетар туташиб...
Келгин шамсим порламоқ пайти,
Шодлигимга шодлик улашиб!
Бўронларда соврилган вақт-Мен.
Ёки вақтга беҳуда бўрон...
Овозингни кутган бекат-Мен,
Кўксим узра,
тинмади сурон...
Кезиб юрдим карбало дашти,
Мендек ҳурни кўрмади Ё раб!
Мени излаб минг йил адашдинг,
Ва кетдингми ортинга қараб...

Мен сенга аталган шундай меваман,
Юрагимни ушат, ол бир сўзимни.
Матназар Абдилҳаким
Фасллар айланди
Атрофимда жим,
Жим кетиб боради ойнинг шарпаси
Келар йўлларинга
Кўзимни тикдим.
Кўнглимни асради орзу ҳавасим.
Фурсатлар соғинди қадамларингни,
Бир менми адашган,
Бир менми шошган...
Шамолларга сочдим аламларимни,
Бир менми тунларнинг баҳридан кечган...
Бир асов дарёнинг тўлқинидирман,
Қисмат қирғоғига сиғмайин тошдим,
Билмайман,
Кимман ва,
Қандайин сирман
Нега хаёлинга кўнглимни очдим?...
Тонгнинг соҳилига чиқдим сени деб,
Сени деб сочларим паришон бўлди,
Ҳанузам йўлларим интизор сенга,
Умидим шуъласи кел энди...
Қурбат водийсига келган Сарварим,
Умр соҳилидан ёғдулар тердим,
Бир сенга аталган ҳаёт гулиман,
Юрагимни ушат ва бир сўз дегин!
Фурсатлар соғинди қадамларингни...

Мерос нур
Абдулла Орипов хотирасига
Буюк Навоийдан мерос каҳкашон,
Абадият оша келган улуғлик!
Шу эл манглайига,
шу юрт бахтига
Эй Масиҳ нафасли,
қадами қутлуғ!
Эллар ҳикмат билган айтганларини,
Овози ўзгартган иқлимларни ҳам.
Ҳақнинг даргоҳидан олган созида,
Ватан умидини куйлаган мудом!
Бир умр халқининг орзу ғамини,
Лочин қанотида кўтариб учган.
Дам демай Ватансиз ўтган дамини,
Тиконлар оралаб,
тоғларни қучган.
Итлар таласада карвонларини,
Гарчи чумолилар бўлса-да йўлдош.
Валий заковати билан юксакка,
Миллат сиймосини чизолган Наққош!
Ўчмас иймон билан кетдингиз ғолиб,
Ижод боғларида бермоқдасиз дарс!
Ҳазрат Алишердан мерос нур олиб,
Бир умр халқим деб ёниб ўтган Шамс!
Сиз юрган йўлларнинг бошлари мағрур,
Сиз кетгач гулшаннинг бағри кемтикдир.
Сиз кетган томонлар масрурдан масрур!
Соғинчимиз борган сари етукдир!
Уфқ дарчасидан боқасиз ёруғ,
Наззора руҳингиз шодумон ҳайҳот!
Миллат болалари куйлашар қутлуғ:
«Яшнагай то абад илму фан ижод!»
Ўчмас иймон билан кетдингиз ғолиб,
Ижод боғларида бермоқдасиз дарс!
Ҳазрат Навоийдан мерос нур олиб,
Бир умр халқим деб ёниб ўтган Шамс!

Сомон йўлларида маҳзун тарона!
Мен ҳеч ким эмасман, на чаман, на шон!
На бир гул, на инсон ва на жанона!
На ойнинг нуриман,
на субҳ, на шом...
Сомон йўлларида маҳзун тарона!
Қушларнинг тилида бўлган афсона,
Мен фақат онаман,
афсона Она!
Мен- шамол мағрибдан машриққа елиб,
Кўкламларин тўсган тақдирнинг сели.
Шошиб дарёларнинг бўйидан келиб,
Саҳролар бағрида ёғдуга тўлиб,
Фақат ўзи билан қолган Ягона,
Мен фақат онаман,
қанотли она!
Яшил ҳисларини юлдузлар ёққан,
Янтоқ гулларида кашталар тиккан,
Тонгларнинг кўксидан умидлар соққан,
Орзу гўдагини парилар боққан,
Тақдир эшигида афсус ва гина,
Мен фақат онаман,
Ҳам ота, она!
Риёзат тоғида бунёдам менман,
Фароғат чоғида барбодам менман,
Менман аждарҳонинг бўғзидан қайтган,
Аллоҳ гулзорида Бибига тенгман!
Бугун шодмон айтгум, яна маҳзуна,
Илтижо онаман,
мубтало она!
Севги эртагида хаёл эмасман,
Қанотлари яшил савол эмасман.
Қўлларимнинг яқин ҳабиби йўқдур,
Мен аёл эмасман, аёл эмасман.
Мен инсон эмасман,
на бир жанона,
Сомон йўлларида маҳзун ТАРОНА!

Сен бир осмон...
Нажотийга
(Туркум)
Нажот яна ўзингсан дўстим!
Мен сен билан
Ҳақ сари ўсдим!
Совуқ юракларнинг фаслидан,
Омон чиқди,
Лоларуҳ кўксим...
Сен жудаям
Маъсум ва масрур,
Субҳ азонидек шаффофсан!
Қалбинг балқиб турар кўзингда,
Қалқинаман жудаям софсан!
Йўллар...
Йўллар уларга боқма,
Ойдинликнинг осмонида бўл!
Сен шунчаки вақтларда оқма,
Чексизликнинг жилвасига тўл!
Ҳайратларинг қанотларингни,
Орзуларинг—
Дилбандларингни,
Юксак, юксакларга учиргил,
Оққушларга ёғду ичиргил.
Бевақт, бенур селлар юкидан,
Кўнглим қирғоқлари тошганда,
Бағрим яна ўзингсан дўстим,
Мен сен билан бахтиёр банда...
Йўллар…
Йўллар уларга боқма.
Ойдинликнинг осмонида бўл!
Сен шунчаки нурларда оқма,
Чексизликнинг жилвасига тўл!

Сен бир осмон, учиб чиқсам,
Қанотларим куймаган.
Сен бир жаҳон, кириб борсам,
Ифоринга тўймаган...
Мен бир шамол, бир нолакор,
Куну-тунлар тинмаган,
Мулку Султонига бориб,
Айтиб-айтиб йиғлаган...
Сен бир Дунё, ўйласам ҳам
Хаёлларим яшнаган.
Сен бир Зуҳро,
Зулматларда ёғдусини тўшаган!
Мен бир тоғман ота бўлиб,
Йўлингдан тош кўчирган,
Она бўлиб семурғларнинг,
Кўксидан нур ичирган!
Сен бир Зиё бир нафасда,
Ҳаётимни ўзгартган,
Сен бир Гўё, битта сасда,
Вайронамни тузатган.
Мен бир сўзон, сенинг билан,
Қароликлар кетгайдур,
Бу умримнинг минг йил битмас,
Яролари битгайдур,
Сен бир олам теграсида,
Шодликларим барқ урган,
Сарвқаддимни тик тутсам,
Мағриб Машриқ тенг келган!
Мен бир ошиқ, мен бир муҳтож
Ҳанузам мубталодурман,
Сени берган Қуёшимга,
Ҳамдлар айтиб борадурман...
Сен бир осмон, учиб борсам
Қанотларим куймаган,
Мен бир шамол, мен бир нолон,
Куйлаб куйлаб тўймаган...

Илтижо
“Кўп бўл, кўл бўл.”
Халқ мақоли
Нажотга
Кўп бўл, кўл бўл,
дарё денгиз бўл!
Томири фалакка етган илдиз бўл!
Шохларинг юксалсин миллатлар қадар,
Қалблардан ўтгувчи зангори из бўл!
Садоқат аҳлига пойтахт бўл, шон бўл!
Кенгайиб, кўпайиб шонли Ватан бўл!
Мудом уйғоқ бўлсин Шоҳсуворларинг,
Садоси азондек Соҳибқирон бўл!
Табора,
Табора юксал, қулоч от,
Қучган заминингда порласин Ҳаёт!
Ғалабанг муҳаққақ, муҳташам бўлсин!
Қўлинг қанот бўлсин,
Қадаминг бунёд!
Кўп бўл,
Зарраларинг жаҳонгир бўлсин!
Ҳар битта нафасинг мовий сир бўлсин!
Саййидлар қўрисин иқболинг шамин,
Ҳар бир томонингда битта пир бўлсин!
Кўп бўл,
авлодларинг аҳли шон бўлсин!
Келар зиёларга нури кон бўлсин!
Ҳазрат Эшонимнинг енгини ўпдим,
Миллат равнақига умринг тонг бўлсин!

Фарёд...
Ой нурида кашта тиккан чевар эдим,
Бир оламни, бир онамни севар эдим,
Олисларга боқиб-боқиб шўху шодон,
Тезроқ ўтса бу кунлар деб қўяр эдим.
Сўнг бўлиниб кетдим минг бир бўлакларга,
Умрим бердим зиёси йўқ фалакларга!
Кўкламларим, байрамларим қолиб кетди,
Ҳайратларим, ҳайронларим қолиб кетди,
Қуёшнинг минг жилвасидан нусха олиб,
Гул солганим гиламларим қолиб кетди.
Сўнг бўлиниб кетдим минг бир бўлакларга,
Умрим бердим хасдан юпун ҳалакларга!
Қани менинг бутунлигим, бунёдлигим,
Қани менинг қишин ёзин ободлигим,
Эвоҳ дунё, буғдой дондай сочдинг мени,
Қани менинг кундан ёруғ пок зотлигим!?
Оҳ, бўлиниб кетдим минг бир бўлакларга,
Умрим бердим қумдан сароб тилакларга!?
Бир қуш бўлиб келган эдим боғларинга,
Учиб қўнсам пасту баланд тоғларингда,
Тарқамади осмонингда туманларинг,
Қояларга урилдим гул чоғларимда.
Эвоҳ дунё бўлдинг минг бир бўлакларга,
Ошна қилдинг навоси йўқ юракларга...